01-11-12

Allerheiligen ? Was het al maar wapenstilstand.

 

filoview picturesIMG_3112.JPG

volgens eigen intuïtieve verbeelding een soort inktzwam, tijd om weer eens wat te schrijven dus Knipogen

Zich verzetten. Wat een droom van een leven !

 

Je kan dit dus heel letterlijk nemen ook, je kan niet alleen een droom van een leven gehad hebben, maar je kan ook van het leven dromen.  Nog maar eens Allerheiligen en ik ging opstaan om de droom in op klanken gebaseerde tekens om te zetten.  Indien ik me niet vergis moeten ook de kerkelijke hoogdagen met een hoofdletter geschreven worden.  Het leek me wel de moeite om uit mijn bed te komen zo ’s morgens vroeg.  Het amberseizoen met zijn licht dat door het beetje wind in de bomen speelde strooide wat dansende bladeren en dennensilhouetten binnen en een vogel vloog tegen het raam toen ik mezelf van de matras optilde. Weer in textiel verpakt beneden gekomen merkte ik dat de vogel gaan vliegen was en mijne zat er nog, ten bewijze er van zong hij zijn vloeibaar mineralenlied tegen de oude dennenboom die eigenlijk geen dennenboom is maar één van zijn vele andere mediterrane soorten en oud is hij ook niet daar het 1978 was toen hij werd geplant en inmiddels zijn we op het eind van 2012 aanbeland.  Ik plaatste het slapende vogeltje weer in zijn kooitje en het andere diende ik dus niet te reanimeren, die vogel was gaan vliegen.  Dan met wat droge dode dennenfamilietakken naar de verwarmingsketel op hout om de vonken van de nacht weer tot vuur te wekken met licht hout wat lokkende en de  passie in het geheel doen opvlammend met vet petroleumpapier van de winkelketen Aldi of zo.  Het geeft een fijn gevoel, wetende van de kamers van de medebewoners van het huis ook hun kilte al weg te nemen op hun vrije Allerheiligendag.  Gisterenavond had ik de manier waar op de katholieke kerk (ook met hoofdletters ?) ons Hun wederopstanding van de doden beloofde in vraag gesteld door het posten van een prozaïsch stuk over het vraagstuk (1); maar dat zou ons nu te ver leiden; voor je het weet ben ik de droom vergeten.  Na dat je wakker wordt en je je dromen herinnert komt er zo soms een wedersamenstellingspoging; zo van, allee hoe komt zo een droom toch tot stand, dan ga je alles van de dag er voor analyseren, wat je las, wie je sprak, wie je schreef, wat je at of dronk en zo verder, maar ook dat zou ons te ver af leiden van de droom die ik op dit punt van het schrijven aangekomen zelf bijna vergeten ben.

 

Vandersmissen of zo, zijn schoolse bijnaam ben ik vergeten, was althans naar de leerlingen toe, een onbuigzame, strak in het pak strenge opzichter in het college waarvan de naam aan een lieve vrouw uit het nu niet meer zo verre Oosten werd toegedicht. Wist ik toen nog niet als pakweg zestienjarige, geboren in het jaar dat men duchtig met atoombommen begon te experimenteren, dat de term Stoïcijns heel goed bij hem zou passen.  Berucht was zijn besliste arm greep waarmee hij de weerspannige elementen naar de uitgang van een klaslokaal of de schoolpoort begeleidde.  Met mij zou het hem niet lukken die dag. Het één of andere jongeren comité met wortels in de mei 1968 beweging een viertal jaar vroeger zeker, had er voor gezorgd dat ook in de stad van Trekaandewereld (vrij uit zijn Franstalige naam vertaald) een comité was dat zich tegen de plannen van een, achteraf nogal louche blijkende  pijp rokende premier had geschaard : “Neen aan de verplichte militaire dienstplicht direct na de schooltijd”, was kort samengevat de boodschap waartegen er door de scholen van Tirlemont zou  betoogd worden die dag.  Er was afgesproken dat school X eerst en masse de straat zou optrekken en alle leerlingen uit de andere scholen één voor één in zijn lokale mars betrekken. Het uur dat de onze lieve vrouw adepten de betoging zouden gaan vervoegen, was aangebroken en we hoorden in de verte al dat de twee technische scholen van de religieuze en vrijzinnige zuil zich zeker al hadden vervoegd, want die mannen en meisjes waren eigenlijk een stuk heviger dan wij, al zijn ze ondertussen ook al wel wat bekoeld en via hun latere levensingesteldheid en vakbonden en linken met partijen met brugpensioen en zo afgekocht.  Vandersmissen zette zich met de rug tegen de schoolpoort en probeerde te verhinderen dat het John Lennon typetje van de school (met steeds gekleurde bril en lang haar en al) de schoolpoort zouden openen.  Een door de opstand van de scholieren opgehitste leraar, Atilla, kort van stoppelhaar en stof, maar goed in wiskunde, schoot Vandersmissen te hulp, maar niets kon verhinderen dat de jeugdige menigte mee de straat op wou, ook niet de vrees voor Atilla.  Lennon en ik duwden, voortgestuwd door wat het goed geklede plebs wou, beide vertegenwoordigers van het wettige gezag voor de stalen schoolpoort weg en de school liep leeg, geestdriftig verwelkomd door het gescandeer, maar voornamelijk gejoel van de leerlingen van de andere scholen, trok de betoging dan naar het station waar er; die van het overkoepelend comité kenden we toen zo goed niet, waarschijnlijk een voorloper van de partij van de arbeid of een latere salondemocraat van Brussel een speech gaf…en achteraf nog gelijk kreeg ook…het plan van verplichtte militaire dienst na de schooltijd werd afgevoerd.  Hip hip hip hoera, alhoewel de hippie tijd al bijna voorbij was nog voor hij goed en wel was begonnen.  Mijn ouders kregen enkele dagen later een brief, ik heb hem nooit gelezen, maar mijn vader vroeg me of ik communist ging worden of zo.  Ach wat een tijd, ik werd aangetrokken door van die acties als “neen tegen de straaljagers”, “neen tegen Brasil Export” (een soort verdachte beurs van multinationals in de voor globaliseringsperiode),”nee tegen de boerenbond (als grafdelver van de kleine boeren dan)…maar als er dan al eens moest vergaderd worden stelde ik op het einde steevast dezelfde vraag : “waar zijn jullie eigenlijk vóór” ?  Er aan terug denkend kan je wel stellen dat ik, alhoewel in een heel groen stadium, rijp voor de politiek was. Maar de politiek duidelijk niet rijp voor mij.  

 

10:00 Gepost in Blog | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.