29-11-12

filosofische zingeving

Stromen en tegenhouden, we doen het beiden

In beide zit er energie, in stromen en in tegenhouden.  Door van dag tot dag het haalbare van het nog niet haalbare te onderscheiden en als goed mens door het leven te willen gaan, maken we deel uit van een stroom die altijd breder wordt.  Eerst opborrelen, dan een beekje, zacht kabbelend en waar meer reliëf wilder; op zoek naar de rivier en de stroom en hartslag van zee en oceanen die uiteindelijk weer neervallen op de aarde. 

Geen twee waterwegen stromen door dezelfde landschappen, mensen niet en beken niet.  Al lijkt het stromen makkelijk, tal van door de mens of natuur opgeworpen obstructies lijken het stromen te hinderen, maar als je er leert bewust en spelenderwijs mee omgaan, bereikt eenieder, net als het water zijn doel.  Voor het water is het doel de oceaan en uiteindelijk weer de wolken en de aarde, voor de mens weer deel uitmaken van de straling waarmee alles begon te stromen toen deze zich aan het begin van de oorsprong met de wijsheid van de energie van alle vergankelijke big bang cyclussen weer stromend begon om te vormen van straling tot atoom en cel.  Een cel, op zich is ook al een kosmos aan dezelfde grote wetten onderworpen, ze vermenigvuldigt zich, sterft af en wordt weer straling, software voor andere stromen die zich constant verderzetten.  In niet abstracte taal beschreven denkt de wetenschapper die niet verbindend denkt al naar gelang zijn of haar deelgebied dat alles over en out is, de godsdienstig geïnspireerde dat het allemaal in de hand van één wezen buiten de lijnen van het leven ligt, terwijl alles één  wezen is.  Diegene die de vergankelijkheid niet als absolute waarheid onderwijst wanneer naasten, kinderen…er al eens naar zouden vragen, gelooft gewoon in ‘iets meer’ en het gros van de filosofen denkt zich een vierkant hoofd om maar te bewijzen dat niks in feite zin heeft. Een deel van alle vorige personages en hun tijdgenoten baseert zich op alle mogelijke ellende in de wereld om het gelijk van het grote niets en de absurditeit te onderbouwen. Vertrekkende van het uitgangspunt dat niets zin heeft omwille van de uitzichtloosheid van bepaalde verdrietige situaties, vergeet men wél altijd van waar die situaties komen.  Het is zo een beetje zoals in die film van die nachtwaker die in een natuurkundig museum zit waar alle voorhistorische dieren en mensen ’s nachts ontwaakten, een deel van dat museum dragen wij in feite nog mee en we zijn nog altijd druk bezig om van bepaalde angsten en de daaruit voortvloeiende negatieve emoties af te raken, ja ze soms te versterken. Al naar gelang onze levensomstandigheden hebben met al onze wetenschappen en schermen enorme middelen om het leven voor een stuk te begrijpen, maar vergeten als eens dat je door een kiertje, in een detail ook heel veel kunt zien.  Uitpuzzelen welke opdrachten het leven ons doorgaf om verder uit te werken… tot fijnzinniger met mekaar omgaan, kan, als we deze processen niet altijd willen tegengaan tot verrijking van onszelf en de mensen waar we mee omgaan leiden…en hopelijk vertaald dit alles zich ook naar de gebieden waar de beslissingen in de samenleving genomen worden. Met een ander inspraakmodel hadden we bijvoorbeeld de militaire productie reeds verboden en kregen melkboeren beter betaald voor hun melk, om maar iets te noemen.        Het egoïsme van bovenaf of onderuit, bekijk het zoals je wil, het in hokjes denken alweer; het blindelings aanvaarden dat alles niet beter kan en zo moet zijn, haalt het ook in de wereld van het praktische denken nog vaak op waar ons totale bewustzijn ook nog toe in staat is.

bijlage : ongewoon overzicht geschiedenis

 

http://filosofischverzet.skynetblogs.be/archive/2009/01/2...

 

 

 

http://filosofischverzet.skynetblogs.be/archive/2009/01/2...

 

 

 

http://filosofischverzet.skynetblogs.be/archive/2009/01/2...

 

 


de manier waar op zingeving werkt

Dichtgevroren alles, maar ’t valt nog mee buiten.  Net toen ik me aan ’t afvragen was of ik eens geen verhaaltje zou schrijven om aan te tonen dat sommige religies en filosofieën wellicht verkeerd zitten met hun reïncarnatieleer althans;(niet met de achtvoudige weg); zag ik een vader zijn peuter door de slee trekken.  Wat zou het ventje nog te wachten staan, daar het leven niet alleen genieten, maar ook een problemenpuzzel is. Het zou natuurlijk nogal een vooruitzicht zijn van zomaar al of niet lukraak en al of niet met bepaalde opdrachten ergens opnieuw geboren te worden op deze of een andere planeet, zonder de gewone genetische vertakkingen en de verhalen die moeten worden afgewerkt in functie van minder en minder negatieve emoties en meer bewustzijn.  In feite draait de reïncarnatieleer uit het Oosten om te vermijden dat men in de ‘verkeerde’ baarmoeder terecht komt. Hoe een wezen tot stand komt eigenlijk, gebeurd eerder als wisselwerking tussen de personages die er gaan mee te maken hebben…als kansen om naar steeds meer positievere eigenschappen te groeien, door wat men bijvoorbeeld ‘het generatieconflict’  noemt. Mensen met kinderen zullen ook merken dat je er bijna nooit meer dan twee dezelfde kan hebben eigenlijk. En dat de ene de vaak tegengestelde aanvulling of het contrast met de andere is en een derde een soort synthese of zo.  Als je dan gaat filosoferen over de symboliek van de energie die ze vertegenwoordigen en die gaat vergelijken met de eigen leefwerelden en gevoelens van de ouders zelf, dan lijken ze zelfs in tijd symmetrisch aan de periode en omstandigheden waarin ze werden verwekt. Ik zou me niet zo ver wagen te beweren dat de kalmte van iemand afhankelijk is van de weersomstandigheden waaronder hij werd verwekt, een lange periode van sneeuw bijvoorbeeld en heel relax ontspannen vrijen of een eerder explosief karakter naar aanleiding van  heel passioneel vrijen, nee; maar de innerlijke verschuivingen van twee mensen, ouders, binnen een relatie zouden wel eens, naast de voorouderlijke verhalen, kunnen meespelen in het tot stand komen van de wezensenergie in iemand.  Is het bijvoorbeeld bevorderlijk een gezonde vrucht moedwillig af te breken, via spiraal of abortus ? Wreekt dat zich niet later in de ene of andere karaktertrek, want wil leven dat wou komen het niet nog eens proberen, zou je kunnen zeggen.  Ik weet niet waar U in dit betoog gaat afhaken, het is natuurlijk simpeler in andere dingen te geloven, en niet in het feit dat goed en kwaad gewoon te vertalen zijn naar zich goed en slecht voelen, met alles er tussen, veel komt voort uit fysieke en emotionele ongemakken met een zekere wisselwerking tussen beide; met eigenlijk genetisch en opvoedkundig doorgegeven angsten en in zich terugplooien op zichzelf of hetzelfde geslacht bijvoorbeeld (de laatste redenering van uit het standpunt van het zich niet meer genetisch willen verlengen, doel van diegenen die in de klassieke reïncarnatieleer geloven).  Omdat bewustzijn wellicht ook gewoon als energievorm kan bestaan, als straling, zonder zich in de materie te verdichten en tevens lichaam te worden. 

In het leven is het zo, dat hoe uitzichtloos iets ook moge zijn, dat er zich bijna altijd kansen aanbieden om uit benarde situaties te geraken, hoe kalmer en serener men op basis van genetische en eigen levenskarma kan worden, des te makkelijker dat kan gaan.  Dichter bij de echte kern van alles raken, doet dingen in het bewustzijn ontkiemen en het ontkiemen leidt tot positieve ontwikkelingen indien men er in slaagt van de positieve intenties vast te houden, al lokken die ontwikkelingen ook vaak confrontaties uit tussen mensen die zo wie zo toch met mekaar in conflict gingen komen.  Mensen onderling geven zich emotioneel niet graag bloot, dat hoeft ook niet; maar bij ontmijning van hun emotionele conflicten, zullen ze zich toch moeten leren uiten en er over praten en het belang inzien van geen negatieve gevoelens naar mekaar toe te hebben of zo min mogelijk alleszins…ook wat niet uitgesproken wordt als energie en gevoelens telt immers mee in wat er tussen mensen gebeurt. Er bestaat namelijk ook zoiets als het telepathische netwerk tussen mensen onderling…moeilijk uit te leggen, maar soms snap je het wel door kleine dingen, zelfs tussen mensen die mekaar niet kennen. Dat dit kan en bestaat, besluit je niet zo maar na enkele toevallige ervaringen; maar na een lang proces van leren observeren boven alle emotionele gebondenheid uit.  Een voorbeeld, een kennis kan sinds lang niet meer contact hebben gezocht en op een bepaald moment in de dag sta je kort bij iets in zijn of haar leven en niet zolang erna merk je toch een al of niet virtuele reactie.

De commentaren zijn gesloten.