22-03-13

Zich verblijden en zich ergeren

 

Carl Jung zou hebben gezegd dat iedereen waar je je eigen aan ergert dat je daar iets kunt van leren.  Je kan dit aanvullen met ‘ als het stopt dat dingen of mensen je ergeren, dan begint er iets aardigs in je eigen boven te komen’.  Over zich verblijden zowel als ergeren zijn er onder andere door mezelf al veel woorden gesproken en geschreven, gevoelens ontstaan, toch maar even de draad van het zich ergeren opnemen. Beide fenomenen, zich ergeren en verblijden zijn een universeel verschijnsel in al wat leeft, meer speciaal in de mens. Met alle nationaliteiten en rassen reeds in contact geweest en van geleerd en mekaar onderling proberen helpen op tal van manieren en altijd weer in tal van facetten de menselijke karaktereigenschappen hebbende beleefd in de veelsoortige relaties die een mens maar kan aangaan, leidt altijd maar weer tot de bevinding dat alles en iedereen een soort eenheid vormt die je voornamelijk positief kan beïnvloede wanneer je dingen en mensen in hun geheel begrijpt en niet al te veel met negatieve gevoelens rondloopt, zelfs al lijken of zijn deze terecht.  Zoals water dat stroomt en overloopt gewoon altijd zijn weg vindt, zo komt eenieder in het dagelijkse bestaan zijn ‘water’, zijn ‘mensen’ tegen die op dit punt van samenkomen van levenslijnen aan de orde zijn.  De wegen langs waar mensen met mekaar  in contact komen, zijn veelvuldig : onze verantwoordelijkheden, de dingen en mensen waartoe we ons aangetrokken voelen, onze gedachten en gevoelens, de omgeving waar we wonen, onze drang naar kennis en inzicht, onze onopgeloste vragen, onvoltooide familieverhalen…voltrekken zich op zichtbare en nauwelijks waarneembare (telepathie, intuitie…)  tot niet waarneembare manieren, vergelijkbaar met de sferen van het bewuste, onderbewuste, onbewuste. 

Van waar komt dat ergeren ?  Deels uit onze instinctieve roots, de strijd om de stoffelijke overleving zit nog altijd in ons gebakken, niet negatief daarom, maar het kan het wel worden.  Aan eten geraken, de seksuele nood en dergelijke, de rivaliteit daarrond.  In een tijd overwegend voldoende bestaansmiddelen zoals voeding en onderdak en zo meer, is er toch nog voldoende waar mensen zich aan ergeren, wie weet omdat ze altijd meer en meer willen, mensen en dingen.  Over de dingen gaan we het niet hebben, je bent een schraper of je bent het niet of ergens een stadium daartussen. Ook ‘mensen’ willen we ‘hebben’…en hoe meer die individuen economisch onafhankelijk zijn, hoe lichter we ze ergens in de archieven van ons verleden proberen klasseren, zonder door te hebben waar het verband met die of die mens gevoelsmatig en symbolisch voor stond, voor staat, zal blijven staan (afhankelijk van afgezwakte of aangegroeide inzichten). We beginnen nooit van nul, nul bestaat niet, je kan er wel dichtbij raken indien je je niet meer ergert, en dan wordt er ‘ruimte’ geboren, innerlijke rust, net als bij de big bang toen er ruimte geboren werd. Teveel druk op een bepaald punt en de situatie ontploft, symbolisch is het dan een wegvluchten uit de zinloosheid.  De fysica bereidde reeds de weg van de chemie in een bepaald opzicht, al kan je ook argumenteren dat beiden al van bij het begin één waren, ja zelfs dat het begin altijd via nieuwe big bang cyclussen geboren wordt, maar dat zou ons te ver afleiden van ons onderwerp, ‘zich ergeren’, alhoewel het er verband mee houdt. Indien je ruimte teveel in beslag genomen wordt of op een manier die je niet zint, begint de strijd om ruimte.  Men zou zich meer de vraag moeten stellen of er wel iets aan de hand is, telkens men zich ergert en nog meer de vraag waarvan de schijnvoorstellingen (niet pejoratief bedoeld) die de aanleiding of aanleidingen vormen voor de ergernis vandaan komen, hoe ze in mekaar zitten. Indien men er tijdens dit proces in slaagt van de inzichten die men in de praktijk daardoor verwerft te koppelen aan het verlangen zoveel mogelijk naar positieve ontwikkelingen te leiden.  Indien je daar niet in slaagt en de negatieve ervaringen cultiveert als besluit en bron van al wat je doet en zegt, verzeil je in een spiraal die moeilijker en moeilijker te doorbreken zal zijn.  We zitten allemaal wel in situaties die beide aspecten kennen en met medelijden met mekaar te hebben gaan we er niet uit raken. Confrontaties aangaan via alle mogelijke nuances van menselijke contact, het kan zowel van uit collegialiteit, vriendschap, liefde en zo meer beginnen en eindigen in het tegenovergestelde indien we niet uitkijken.  De ergernissen uit de kindertijd zijn kinderlijk en we zouden ze langzamerhand moeten ontgroeien, in potentie kunnen we dat want ieder van ons draagt al van in de kindertijd tevens een soort ontwapenend geluk met zich mee.

 

Lees meer...

21-03-13

de mens tussen tijden en verandering

Vroeger waren er zo van die draaibare driehoekige autovenstertjes.  Vroeger waren er nog veel boeren in Europa.  Vroeger, … .  De zakelijke relaties tussen mensen evolueerden mee, als ook de psychologische relaties  werden er door beïnvloed.  Maar hoe staat het nu met onze spirituele band met het leven, zijn we helemaal in de ban van de aanhangers van de zinloosheid van het leven, of ontdekken we toch de samenhang van velerlei soorten zingeving en uiteindelijk de persoonlijke zin van onze levens ? 

 

Het feit dat we zijn wie we zijn en voortdurend in het actuele moment van wording zitten, is al een wondermooi iets wat men kan ervaren bij bestudering van al die natuurlijke factoren die de hele reis van straling tot atoom en cel en wijzelf hebben mee bepaald.  Alles wat bestaat heeft een vorm en bij benadering van de vormeloosheid valt alles weer uiteen in straling.  De krachten die bijdroegen tot het tot stand komen van leven op aarde, zijn al even verbazing wekkend, lees er maar lectuur op na of volg een aantal documentaires dienaangaande en probeer U de wortels van Uw eigen zijn eigen te maken.

 

Bij het sterven worden we terug voor een deel straling, en hoe dat voelt of welke functies die straling heeft, daar hebben we het raden naar.  Voegt deze straling zich bij het geheel van aanwezige energie in de kosmos of blijft ze voor een deel niet met ogen of lichaam aanwezig bij bepaalde of alle leden van onze genetisch vertakte mensenboom ?  In vele, zo niet alle gevallen zijn we de voortzetting van de verhalen van onze voorgangers; dus niet bepaald de Indische manier van reïncarnatie; noem het genetische reïncarnatie.  De symboliek van het wezen van zijn van alle of sommige van diegenen die ons via de DNA samenstelden, ligt in ons versmolten in alle facetten van ons karakter en manieren van doen en zijn. 

 

Kenmerkend in onze persoonlijke evolutie en onze reacties naar mensen toe is niet zo zeer alleen de rode draad van de praktische indeling en uitwerking van ons dagelijks leven, maar ook de blauwe lijn van sociaal met mensen om te gaan en een stap verder, vriendschappelijk in al zijn gradaties.  Deze blauwe lijn leert ons dat we er qua ontwikkeling van echt menselijk bewustzijn voordeel mee hebben van onze naasten goed te behandelen, confrontatie met als doel alleen de eigen belangen; levert zelden een bijdrage tot meer wijsheid over hoe het leven in mekaar zit.  Het bewustzijn van het feit dat we een geheel vormen als groepen mensen en de mensheid samen, zou moeten groeien.  Voor de rode draden in onze levens betekent dat dat we ons meer moeten inzetten om uit te vissen hoe de economische, sociale en uiteindelijk politieke wereld plaatselijke en internationaal in mekaar zit en waar we ons daar bevinden en welke de korte en lange termijn perspectieven en alternatieven zijn.  Voor de blauwe draden betekent dat we meer de tijd moeten nemen om ons te verdiepen in hoe de mens door de eeuwen heen zich via onder andere religie en filosofie heeft proberen oriënteren om iets van de algemene en persoonlijke zin van het leven te snappen.

 

De persoonlijke zin van iemands leven is het verhaal van de interactie met de wereld als totaliteit maar ook voornamelijk met diens omgeving, kennissen, collega’s, vrienden, familie en zo verder.  Een belangrijk deel hiervan is de beleving van het liefdesgebeuren in de verhouding man- vrouw bijvoorbeeld.  Gewoonlijk beleefd men alleen de praktijk van liefdesrelaties en is er weinig bewustwording rond de wetmatigheden waarvoor de praktijk symbool staat.  De reden waarom niet eenieder zich van evenveel van het voorgaande bewust is, heeft ook te maken met de verschillende draagkracht van eenieder, men moet bepaalde waarheden, plezante en andere, ervaren en onder ogen durven zien, wil men psychologisch en spiritueel groeien.

 

 

 

 

 

Lees meer...