13-04-13

Blogkunsten 1. Verhuis, uit, sleutel, droomwereld

 

 

SAM_3558.JPG

 

De vaste bekenden in het oorspronkelijke gezinshuis verlaten om uit te vissen of ook dat weer literair een zoveelste nieuwe poging en aanvulling in het individuele en collectieve zin zoeken baren kan. Zaterdag 13 april, pril is ze wel die lente na de veel te lange winter van 2012-2013.  Ieder jaar opnieuw groeit het verlangen naar warmte en licht en vertrekken half oktober sterker, naarmate de botten ouder worden en die op de bomen langer op zich laten wachten.  Nu de schrijvershoek midden alle natuurelementen behalve de bergen en de zee, weer eens is heringericht voor een nieuw seizoen van : het zware praktische, meer en meer te delegeren fysieke werk, alle kunsten, sociale betrokkenheid en innerlijke observatie van ‘t filosofische geheel der dingen en aanverwante wezens.  Bij ’t ontbijt met heerlijk, maar vooral eerlijk Oxfam fruitsap en granen gemengd met melkveewit, nog even getwijfeld aan de eenheid van dingen en aanverwante wezens…maar nee, stof en idee, fysica, chemie en biologie zijn zo één als leven en dood; ze zijn en veranderen en verdwijnen, maar zijn nooit echt weg, zoals reeds herhaaldelijk; vooral theoretisch dan, in ‘de Blogfilosofen’ onderwezen. 

Vóór ik mijn nieuwe, zelf in mekaar geknutselde bed onder het plafond een eerste nacht ging proberen, ging ik na wat vrijwilligerswerk en het weer opzoeken van de juiste trillingen voor het schrijven, nog eens naar een paar door mij al weken en weken verwaarloosde oorden ter laving van meer dan de dorst.  In ’t ‘Goe Leven’ zaten twee koppeltjes waarschijnlijk tiener te zijn, hun huid en mimiek om jaloers op te zijn, nee, ‘jaloers’, zo moet het niet omschreven worden; naar mate men ouder en wijzer wordt krijgt men tegelijk een andere kijk op de kringloop van zijn…men zou wel willen herbeginnen, maar dan van uit een andere benaderingen…al blijft de vraag of men wel veel keuze heeft een mens levenslang vergezellen.  De jeugdige vervangster van de gewone baas in het café met de mensen uit het schilderij van Monnet, met of zonder a; zette wat Johnny Cash op want zelfs de aanwezige jonge lieden vonden de disco en aanverwante hoempestoempetonen niet passen bij het soort blije, rustige sfeertje in de ‘pub’ zullen we maar typen, want wie hoor je de dag van vandaag nog spreken over ‘winkelen’, ‘shoppen’, dat is pas in. Om de tong te eren werd er aldaar donkere Tongerlo gedronken, één maar want weinig agenten nemen iemand voor hun plezier het rijbewijs af.  Van hoe het leven gewoon vredig ‘Goe’ kan zijn, naar het ‘Verzet’, voor  cola met enkele voor mij bekende Vlamingen, zij het vandaag minder gekende dan.  De blanke man met Leuvens en Brussels dialect en zijn heimwee naar Afrika had minder aandacht voor zijn heimwee en meer voor twee jongedames, één in ’t zwart en de andere een witte.    De meer of minder softe bonken kwamen vanavond qua originaliteit aardig in de buurt van de naburige tafel kunstenaars precies; al of niet op zoek naar inkomen en inspiratie, hun muze vanavond misschien die vrouw die over mensen met psychisch leed vertelde.  Indien je merkt dat je tussen twee goed op mekaar ingestelde tafels zit; ben je een bevoorrecht iemand, je hebt meer ruimte om als niet ingewijde van uit een andere hoek iets aan te brengen en tevens de nodige afstand te houden; als was je een toevallige passant in de tevens rokersruimte buiten, waar de samenstelling van tafels vaak wat ‘lukraak’ is, een Nederlands woord voor zowel ‘toevallig’ als ‘doeltreffend’. 

Van ‘toevallig’ gesproken.  De voorzienigheid kan nog al eens wat influisteren op een dag.  Je steekt de houten plooimeter in de glazen pot met choco en andere kroonkurken voor de blauwe zak en je ‘’’denkt’’’ ergens ‘als ik vanavond na mijn vrijwilligerswerk wat ga drinken, zal ik me maar inhouden…(gedachte tot stand gekomen met dank aan de houtmeter en de kroonkurken).  Op hetzelfde moment, misschien een biljoenste van een denkseconde later, vermoedt je dat dit denkgebeuren wel eens een voorspellend iets zou kunnen hebben.  En oh ja hoor, blij kom je een uurtje later terug op je schiereiland, want je hebt nog eens wat andere mensen dan de bekende gezien, je parkeert je camionette naast de oude camper waarmee je wel weer zou willen vertrekken; zo staan zij daar ook niet weer zo alleen…je laat de lichten van de auto nog wat branden om een sleutel te vinden; maar wanneer je na het boomwateren terugkomt, merk je dat je niet meer in je bestelwagentje kunt.  De wind, ook die in je haren deed iets met het portier en jij iets van gewoonte met de sluitknop.  Dan maar zonder vloeken het brommertje op naar het oorspronkelijke gezinshuis, door regen en wind, tweemaal twintig minuten verder, want daar ligt de tweede sleutel.  En nee, iemand opbellen om 24 uur, doe je niet, je valt niet graag iemand lastig, al hielp je zelf al veel; ja zelfs volgens waarschijnlijk een paar mensen, naar de ‘botten’…maar die komen altijd op een dag wel in bloei, al moet je er soms langer dan gewoonlijk op wachten.  Al met al een prachtig begin voor een eerste avond weer in complete afzondering…al bestaat complete afzondering eigenlijk niet, maar later meer daarover; zoals ook misschien over de in de titel beloofde dromen.

‘Wat ben je aan het doen’, zou je meer persoonlijkheden bevattende vriend Faceboek zeggen ? Zullen we dag na dag wel proberen te vatten, met zijn allen samen iedereen tegelijk en in een merkwaardig geheel van allerlei verbanden…maar je eigen ervaren is me toch soms wel wat.  Zo ook met die dromen,  probeer ze je te herinneren voor de virtuele en andere mensen buiten het schiereiland ze de volgende uren verdringen.  Je droomt over iemand die een mop vertelt op een cassette ergens op een feest, de man is er al een tijd in ’t echt en virtueel niet meer (dat laatste is hij trouwens nooit geweest), maar je hoort hem via luidspreker van de buren; de mop ben je ’s morgens vergeten; je weet nog dat je walste met je moeder, die dansen in ’t echt maar niks vindt en het nu niet meer kan. Je bracht een lading fruit naar iemand die ook al dood is voor een oom die ook daar al ergens moet zijn en sprak links en rechts onder meer met iemand die in een kerk voorleest.  Middag ondertussen, er roept de praktische plicht.

 

to be continued on 'zoveelste romanidee', perhaps

19:30 Gepost in roman | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.